НЕЗМИ́ГНО, присл. Не мигаючи, не кліпаючи. Сухі, бездумні очі [Вериги] дивилися незмигно в куток, де стояв пучок жита (Петро Панч, Гомон. Україна, 1954, 116); Вона чомусь не пішла до танцю, сидить і незмигно дивиться на капітана (Олесь Гончар, Тронка, 1963, 158).
НЕЗМИГНО
Тлумачення слова