КАПЕЛЮ́ШИК, а, чол. Зменш. до капелюх 1 і капелюш; брилик. — Була мода, на капелюшики з пташками (Іван Франко, II, 1950, 304); — Що, Павлусю, не заходила тут без мене Олеся? — питала Настя в брата, здіймаючи капелюшика (Леся Українка, III, 1952, 582).