ГЛУМИ́ЛЬНИК, а, чол., розм., рідко. Той, хто глумиться. — А що, не я вам казав, що треба розуми та ще й розуму? — реготався тепер коваль над учорашніми глумильниками (Панас Мирний, IV, 1955, 246).
ГЛУМИЛЬНИК
Тлумачення слова
ГЛУМИ́ЛЬНИК, а, чол., розм., рідко. Той, хто глумиться. — А що, не я вам казав, що треба розуми та ще й розуму? — реготався тепер коваль над учорашніми глумильниками (Панас Мирний, IV, 1955, 246).